نظرگاه

«نظرگاه» از پرسشی درباره رابطه میان زندگی خصوصی خانه و چهره عمومی آن در شهر آغاز می‌شود.

در شهری که بخش قابل توجهی از معماری مسکونی با نماهای متقارن، پنجره‌های مشابه و الگوهای تکرارشونده شکل گرفته است، تفاوت میان خانه‌ها و شیوه متفاوت زندگی ساکنان به‌تدریج در پشت یک چهره یکسان پنهان می‌شود. در این پروژه، مسئله شفافیت نه به معنای استفاده از شیشه و سبک‌کردن بصری بنا، بلکه به معنای ایجاد رابطه‌ای صادقانه میان فضای درون و چهره بیرونی ساختمان تعریف شد.

پرسش اصلی این بود که آیا می‌توان بدون نمایش مستقیم زندگی خصوصی، بخشی از منطق و اتفاقات درون خانه را در نمای شهری خوانا کرد؟

از اینجا، نما دیگر سطحی مستقل از فضای داخلی نیست. سازمان درونی خانه به یکی از منابع شکل‌گیری نمای آن تبدیل می‌شود. موقعیت و نوع بازشوها بر اساس فضاهایی که پشت آن‌ها قرار گرفته‌اند تعریف می‌شوند و تفاوت میان اتاق‌ها و شیوه استفاده از آن‌ها، به تفاوت در چهره بیرونی ساختمان منجر می‌شود.

در «نظرگاه»، پنجره صرفاً یک عنصر تکرارشونده در ترکیب نما نیست؛ هر بازشو بخشی از یک فضای مشخص و یک اتفاق واقعی درون خانه است. پلکان می‌تواند حضور خود را در نما آشکار کند، فضای نشیمن با دودکش خود خوانده شود و حتی پنجره حمام، در صورتی که به نمای اصلی راه پیدا کند، با استفاده از شیشه مشجر حضور خود را همزمان آشکار و محفوظ نگه دارد.

به این ترتیب، شفافیت پروژه به معنای قابل مشاهده کردن کامل زندگی نیست؛ بلکه به معنای امکان خواندن بخشی از منطق آن از بیرون است. نما تلاش می‌کند به جای تحمیل یک تصویر واحد بر خانه، تفاوت‌های موجود در زندگی داخلی را به رسمیت بشناسد.

«نظرگاه» از همین تلاش برای بازگرداندن هویت فردی به معماری مسکونی شکل گرفته است؛ جایی که بنا نه به عنوان یک تصویر مستقل از زندگی، بلکه به عنوان بازتابی از سازمان، رفتار و تفاوت‌های واقعی آن عمل می‌کند.

در این پروژه، آنچه درون ساختمان اتفاق می‌افتد صرفاً در پشت نما پنهان نمی‌ماند؛ بخشی از آن به عامل شکل‌دهنده نما تبدیل می‌شود.